Ostatnia powieść o detektywie Rebusie jest genialnym zwieńczeniem całej serii. John Rebus dostaje sprawę morderstwa rosyjskiego poety. Wiele wskazuje na to, że mogła być sprawka przebywających w tym samym czasie w Edynburgu Rosjan, którzy prowadzili rozmowy biznesowe, poeta bowiem miał wielu wrogów w ojczystym kraju, którego rząd krytykował. W jednym ze swoich wierszy obraził także jednego z członków delegacji. Do tego wszystkiego nagle wplatany jest wątek Cafferty’ego, którego Rebus nieustannie próbuje posadzić za kratkami… W pewnym momencie Rebus posuwa się za daleko ze swoją bezczelnością i zostaje zawieszony, a po spotkaniu z Caffertym zostaje jedynym z głównych podejrzanych brutalnego pobicia byłego gangstera… Czy to mu przeszkodzi w dokończeniu sprawy? Jaki w tym wszystkim jest udział Dużego Gera? Kto zamordował poetę? Dlaczego Rebus zostaje wrobiony? Odpowiedzi na te i inne pytania poznajemy dopiero na końcu, za to same pytania wyłaniają sie z każdym dniem śledztwa. Nie ma chwili na wytchnienie, “Pożegnalny blues” sprawi, że ani przez chwilę się nie znudzimy, a tylko wynik śledztwa przewidziałby tylko najlepszy detektyw.
Mimo, iż John Rebus zda odznakę, zrobi to w świetnym stylu, który nieco rekompensuje jego odejście od służby. Jak zwykle nie zabraknie ciętego poczucia humoru, sarkazmu czy bezczelnego zachowania detektywa “bad boya”. Wiele wątków, zdających się być na pierwszy rzut oka powiązanymi ze sobą siecią intryg, okazuje się wcale nie istnieć, a Rebusowi tylko się zdawało… Jednak na koniec Rebus zrobi coś, o co byśmy go nie podejrzewali. Co? To już trzeba poznać samemu.
Końcowa ocena 9/10
). Bez Was nie byłoby nas, to Wy nas urodziłyście i za to jesteśmy Wam wdzięczni. Nawet jeśli ktoś nie dogaduje się dobrze ze swoją mamą na codzień, to chociaż dzisiaj wypadałoby się wysilić na telefon i życzenia, nie zaboli nikogo. Jeszcze raz, wszystkiego najlepszego wszystkim Mamom.
Jednak ze względu na dobry pomysł i przyzwoity efekt chyba nawet najwierniejsi fani będa w stanie to wybaczyć.
